قالب وردپرس

اپی کندیلیت داخلی(golf’s elbow)(توانبخشی)

درمان:

اهداف درمانی:

۱- نگهداری دامنه طبیعی و بدون درد

۲- نگهداری قدرت طبیعی و انعطاف پذیری

۳- جلوگیری از تشکیل بافت اسکار و کلاژن نابالغ

درمان در فاز حاد بیماری:

معمولا بیماران در مرحله مزمن مراجعه می کنند.در مرحله حاد درد در استراحت نیز وجود داشته و گاهی در حرکات مقاومتی درجاتی از اسپاسم بروز می کند.هدف اصلی و اولیه تسریع پیشرفت روند التهاب به سمت مزمن شدن  و کمک به برطرف نمودن التهاب حاد است.

کاهش درد و التهاب:

  • استفاده از پک های یخ چندبار در روز
  • استفاده از مدالیتی های ضد درد به ویژه HVPS

تجویز استراحت برای بیمار:

  • بهترین وسیله برای بی حرکتی و کاهش استرس به ناحیه،اسپلینت است.
  • اگر بیمار با علائم حاد مراجعه کند،بی حرکت کردن مچ دست و انگشتان(نه آرنج) بهترین انتخاب است.
  • در بسیار از افراد استفاده از یک Wrist Cock up ساده کفایت می کند.البته در مرحله حاد معمولا از Long Cock up (در وضعیت کوتاه عضلات)کوتاه مدت استفاده می شود.
  • بیمار باید درطول روز چندین بار اسپلینت را باز کرده و از استرچ ملایم و اکتیو در وضعیت فلکشن مچ دست،پروناسیون ساعد و اکستنشن آرنج استفاده نماید.سرعت استرچ باید بسیار آهسته باشد تا نیروی زیادی به بافت وارد نشود.
  • در این مرحله یکی از مشکل ترین و درعین حال مؤثرترین درمان ها، محدودکردن فعالیت های بیمار است.بیمار باید فعالیت هایی مثل grasp، pinch و حرکات ظریف انگشتان را محدود کند.
  •   درصورتی که بیمار فعالیت های قبلی خود را ادامه دهد، اثرات برنامه درمانی ازبین رفته و بافت تخریب می شود.
  • درصورتی که بیمار برنامه درمانی را رعایت کند، در کمتر از ۳-۵روز به مرحله مزمن وارد می شود.

درمان در فاز مزمن بیماری:

علائم مزمن شدن عارضه:

۱- موضعی شدن درد در ناحیه

۲- فقدان درد در وضعیت استراحت

کاهش درد و التهاب:

  • استفاده از پک های یخ یا گرم
  • استفاده از مدالیتی ها مثل دیادینامیک و TENS
  • استفاده از داروهای NSAID(داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی)
  • تجویز استراحت و محدودکردن فعالیت های بیمار
  • استفاده از اولتراسوند که در مرحله مزمن بهتر است تحت استرچ اعمال شود(مچ دست تا دامنه بدون درد در اکستنشن و انحراف به سمت رادیال قرار گرفته و سپس از اولتراسوند(US) برروی اپیکوندیل داخلی استفاده شود.
  • استفاده از تکنیک های افزایش تسریع پروسه التهاب و ترمیم بافتی
  • استفاده از ماساژ فریکشن عرضی عمقی: این ماساژ اثر مکانیکال و افزایش جریان خون(hyperemia) دارد.اثر مکانیکال آن در جهت دهی بافت های نابالغ بسیار مؤثر است.
  • روش انجام ماساژ: دست در وضعیت استرچ تاندون و فشار از کم به زیاد و از محیط به مرکز پیشرفت می کند.

بازگرداندن قدرت و حرکت:

  • تقویت عضلانی:

۱- بیمار هنگامی  می تواند به فعالیت های قبلی خود برگردد که علائم عارضه بهبود یافته و در حرکات کششی و مقاومتی دردی نداشته باشد.

۲- بازگشت به فعالیت های قبلی ،قبل از رسیدن به سطح مناسبی از extensibility ممنوع می باشد

۳- تمرینات تقویتی شامل تمرینات ایزومتریک،ایزوتونیک، ایزوکینتیک و ایزوفلکس است.

۴- معمولا در تقویت ابتدا از تمرینات ایزومتریک سپس به سمت انقباض کانسنتریک و در پایان اکسنتریک پیشرفت داده می شود.

۵- حداکثر تقویت باانقباض اکسنتریک به دست می آید که دراین عارضه از اهمیت زیادی برخوردار است

  • تمرینات isoflex :

از هردو انقباض کانسنتریک و اکسنتریک استفاده می شود و مقاومت توسط یک طناب الاستیک ایجاد می شود.

  • تسهیل موبیلیتی:

۱- برای این کار از استرچ آرام و ملایم استفاده می شود

۲- استرچ باید بدون درد باشد.اگر بیمار درمحل ضایعه درد گزارش کرد بیانگر شدت زیاد استرچ است

۳- استرچ ابتدا از مفاصل کوچک شروع می شود

۴- استرچ را فقط برروی عضلات موردنظر متمرکز کرده؛مثلا فقط عضلات مچ دست را تحت استرچ قرار می دهیم

۵- نباید از حرکات همزمان در چند مفصل استفاده کرد

۶- هنگامی استرچ مؤثر است که فرد بتواند اکستنشن انگشتان را با اکستنشن و انحراف به رادیال مچ دست به طور همزمان و بدون درد انجام دهد.

وضعیت استرچ: اکستنشن آرنج، سوپیناسیون ساعد، انحراف به رادیال مچ دست درحالی که مچ و انگشتان نیز در اکستنشن هستند.

اصلاح و تغییر فعالیت ها:

  • بازگشت مجدد به فعالیت ها باید به صورت تدریجی و با استفاده از یک حمایت کننده در ناحیه درگیر صورت گیرد
  • برای حمایت می توان از بریس استفاده کرد تا استرس کمتری در محل اتصال تاندون به استخوان وارد شود و مانع از انقباض شدید در عضلات ناحیه می شود

نکته: جهت افزایش مقاومت تاندون دربرابر نیروهای کششی می توان:

  • پیش از شروع ورزش عضلات را تحت استرچ قرار داد
  • قبل از شروع ورزش چند دقیقه از ماساژ فریکشن برروی تاندون استفاده کرد

استفاده از داروهای ضدالتهاب موضعی:

این داروها بیشتر برای بیماران با عارضه تاندونیت استفاده می شود و برروند پاتولوژیک و علت بیماری بی تأثیر هستند

درمان جراحی:

درصورتی که بیمار بعداز گذشت یک سال از درمان کانسرواتیو درد پایداری را گزارش کند،از درمان جراحی استفاده می شود.جراحی به منظور آزاد کردن و Realignment  تاندون، بررسی فضای محتوی بافت ترمیمی، ترمیم پارگی تاندون و جا به جا نمودن محل اتصال تاندون به قسمت پروگزیمال تر انجام می گیرد.

به امید موفقیت و بهبودی روزافزون شما

گروه پژوهشی ابوریحان